Odkąd pierwszy raz obejrzałem „Imperium kontratakuje” moją ulubioną sceną w całej serii „Gwiezdnych wojen” stała się bitwa na skutej lodem powierzchni planety Hoth.
Za sprawą trwającej właśnie otwartej bety „Star Wars Battlefront” miałem (i nadal jeszcze mam!) okazję osobiście wziąć udział w tym starciu. Odtwarzająca to wydarzenie sieciowa mapa dla 40 graczy robi niesamowite wrażenie – jest rozległa, malownicza, a przy tym pełna śmiertelnych pułapek oraz dogodnych kryjówek strzeleckich.
Drogie dzieci, kiedyś w zamierzchłych czasach sprzed 20 lat nie było szybkiego internetu w komputerach, telefonach, ani pralkach. Nie było też YouTuberów prześcigających się w robieniu głupich min do kamery. Kioski Ruchu były za to pełne kolorowych czasopism o grach. I ludzie byli jacyś tacy bardziej szczęśliwi – także dzięki tym czasopismom.
„Thank You For Playing” to pierwszy – i jak dotąd jedyny – projekt crowdfundingowy, na jaki zdecydowałem się przekazać swoje pieniądze. I chociaż na efekt przyszło mi czekać nieco dłużej niż pierwotnie zapowiadano, to wydanych pieniędzy nie żałuję. Cieszę się wręcz, że mogłem wspomóc tak wspaniałe przedsięwzięcie!
Miniatura Sama Barlowa to rodzaj eksperymentu gameplayowego, który na długo zapada w pamięć.
W sieci krąży przynajmniej kilka teorii na temat tego, kim jest bohaterka gry i jaka „naprawdę” jest jej tytułowa historia. Ale mnie to nie obchodzi, bo przy „Her Story” dobrze spędziłem czas wyszukując i oglądając fragmenty przesłuchań, by wreszcie samemu ułożyć sobie w głowie satysfakcjonującą mnie opowieść. Swoboda interpretacji – to chyba największa zaleta tego tytułu.
Zachwycony nie tylko grą, ale również jakością gry aktorskiej bohaterski, nagrałem krótkie wideo z fenomenalnie wykonaną przez nią balladą. Jeśli ktoś jeszcze nie wie czym jest „Her Story”, to ten film wyjaśni wszystko.
„Her Story” dostępne jest na m.in. na Steamie.
W tym roku po raz pierwszy brałem udział w Gamescomie jako wystawca prezentujący swoją grę mediom oraz graczom. Na szczęście udało mi się również znaleźć czas na sprawdzenie kilku tytułów dostępnych w Kolonii.
Kiedy tylko udawało mi się wyrwać ze stoiska, przebijałem się przez gęste tłumy i walczyłem o swoje miejsce w kolejkach do różnych stoisk. W ten sposób udało mi się zobaczyć m.in. nieco rozczarowujący pokaz „Fallout 4”, zagrać w zabugowane „Homefront: The Revolution”, jeszcze bardziej zabugowane ale efektowne „Sniper: Ghost Warrior 3”, czy obejrzeć prezentację świetnie zapowiadającego się taktycznego „Hard West”. Moją grą targów zostało jednak „Kingdom Come: Deliverance”!
I była to prawdziwie słodka niewola, którą bez wątpienia będę wspominał latami. Dawno nie przeżyłem tak niesamowitej przygody w wirtualnym świecie!
Nie należę do osób, które jednej grze poświęcają setki godzin – zawsze grałem dużo i w dużo gier, nawet jeśli oznaczało to, że nie wszystkie kończyłem. I to się pewnie nie zmieni, ale „Wiedźmin 3: Dziki Gon” pozostanie w czołówce dumnych wyjątków od tej reguły.
Ostatni miesiąc był dla mnie czasem bardzo intensywnej pracy i wielu skrajnych emocji – tych bardzo pozytywnych oraz tych mniej. Najważniejsze jednak, że udało mi się wziąć udział we wprowadzeniu na rynek gry, która po prostu podoba się graczom.
Do zespołu tworzącego mobilną karciankę „Earthcore: Shattered Elements” dołączyłem w sierpniu zeszłego roku. Bardzo szybko zleciał mi ten czas, głównie ze względu na ogrom i powagę zadań związanych z budowaniem marki i jej promocją. Nie wszystko, co sobie zakładałem i marzyłem udało się osiągnąć (chociaż kto wie – może jeszcze się uda). Mimo to odbiór z jakim gra spotkała się wśród graczy, pochwały jakie otrzymała na TouchArcade, czy Kotaku, napawają mnie ogromną radością i dumą, że byłem i jestem częścią zespołu, który tego dokonał.
Niedawny artykuł o niedoszłym sequelu „Alana Wake’a” przypomniał mi moje perypetie z oryginałem oraz jego „przystawką” – „Alan Wake’s American Nightmare”. Przystawką moim zdaniem dużo smaczniejszą od głównego dania.
Tekst na Polygonie potwierdził moje domysły – „American Nightmare” było czymś w rodzaju sklejki pomysłów, materiałów oraz mechanik projektowanych z myślą o pełnowymiarowej kontynuacji, której produkcji nigdy na dobre nie rozpoczęto. Elementów z których powstać mogła gra bardziej odważna w opowiadaniu historii, bliższa zakręconym wątkom rodem z „Twin Peaks” i „Strefy Mroku”, których oryginałowi nie udawało się odpowiednio zawiązać, a tym bardziej pociągnąć. Gra z lepszym systemem walki, nawet jeśli tylko udoskonalonym względem pierwowzoru i nieznacznie rozbudowanym. Wreszcie gra, która nie byłaby dla mnie takim rozczarowaniem, jak pierwsza odsłona.
Ucieczka z najsłynniejszego więzienia na świecie, klimaty kina noir i jazzowy soundtrack – „1954 Alcatraz” zapowiadało się wyśmienicie. Smutna, niskobudżetowa rzeczywistość szybko jednak pozbawiła mnie złudzeń.
Nie pierwszy raz spotkałem się z grą, której twórcy wpadli na „genialny” pomysł, żeby nie robić w pełni animowanego intro, tylko lekko animować nabazgrane naprędce szkice. Zawsze, ale to zawsze oznacza to, że developerzy zmagali się z niskim budżetem i musieli iść na kompromisy. Tyle tylko, że pierwsze minuty po odpaleniu gry, to najgorsze miejsce na cięcia, które znacząco obniżają immersję oraz frajdę z rozgrywki.
Praca przy cyfrowej karciance „Earthcore: Shattered Elements” pochłania ostatnio cały mój czas, ale niesie też sporo satysfakcji, m.in. za sprawą materiałów promocyjnych jakie udaje mi się realizować na jej temat.
Niedawno na oficjalnych kanałach „Earthcore’a” opublikowałem ostatni, piąty odcinek serii dokumentalnej opowiadającej o pracach nad grą. Realizacja tych filmów była sporym wyzwaniem o którym warto wspomnieć w kilku słowach.
Krótki film podsumowujący 15-letni dorobek serii „Total War” to prawdziwa podróż sentymentalna, tym bardziej dla mnie, osoby która przez cały ten czas pozostaje wiernym fanem serii.
I chociaż ta wierność i wiara w serię były ostatnimi czasy wystawiane na ciężką próbę, to skutecznie przywróciła je najnowsza odsłona, „Total War: Attila”. Słowa dotrzymałem: grę kupiłem dopiero po sprawdzeniu recenzji i po premierze, nawet jeśli bardzo niedługo. „Attila” szybko mnie jednak do siebie przekonał zarówno nowościami w rozgrywce (gra jako horda to faktyczna innowacja), jak i wysokim poziomem trudności – dawno nie dostawałem takiego łupnia w tej serii!
EMT PR - Marcin Traczyk 